“Ne zaman uyanırlar, bilmiyorum.” dedi Derviş. "Masanın altına saklanmış, çıkmak için her şeyin bitmesini bekleyenler ne zaman uyanırlar?
Sustukları için konuşmayı unutanlar, aramadıkları için sormaya utananlar, korkuları kayıplarını görmeye engel olanlar…
Hiçbir şey yokmuş gibi yaşamaya devam ediyor, objektiflere gülümsüyor, soranlara “Siz benim neler çektiğimi nerden bileceksiniz?” diyorlar.
Eylemleri hayra dair hiçbir şey söylemediği için kendilerini adalet ve merhamete çağıranları “vicdan polisi” olmakla suçluyorlar. Zalime –içlerinden- “bu kadarı da fazla” demenin zulümle kendi aralarını ayırdığını zannediyor, mazluma cürüm atfederek denge kurmaya çabalıyorlar.
Gözleri ve kulakları mağdur hikayelerine kapalı. O hikayelerle yaşayamıyor, ama bu körlük ve sağırlıkla yaşayabiliyorlar. Düşmüşe uzatacak elleri yok. Her eylemleri ile kendilerini biraz daha “değil”liyor, Rahmani bütün istidatlarını perdeliyorlar.
O kadar derin ki uykuları…
Ne zaman uyanırlar, bilmiyorum."
[Emine Eroğlu] 7.8.2017
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder