‘Sineme hançer gibi saplanıyor!’
Savcı Nuh Mete Yüksel ve onun arkasında olan karanlık bir yapı, Hocaefendi’yi ve onun şahsında bütün bir Hizmet hareketini mahkum edip yok etmek için 1999 yılının tamamında da hiç durmadan ısrarla ve hınçla çalışıyorlardı.
Bu arada, 1999 yılında ülke büyük bir felaketle sarsılıyordu. Türkiye'nin bu yüzyılda yaşadığı en büyük felaket, 17 Ağustos 1999’da yaşanan depremdi. Kocaeli, Sakarya, Çınarcık ve İstanbul'da hasara yol açan 7.4 şiddetindeki depremde resmi kayıtlara göre 17 bin, resmi olmayan rakamlara göre ise en az 40 bin civarında insanımız vefat etmişti.
Bundan kısa bir sonra ortaya çıkan Satanist dehşeti ise en az bu deprem kadar ülkenin gündemini alt üst etti. 19 Eylül 1999’da Ortaköy mezarlığında Satanist ayin yapmak amacıyla Şehriban C. isimli genç kızı öldüren isimli üç satanist yakalandı. Bu olayla birlikte kamuoyunda uzun süre satanizm konuşuldu. Bu olaydan üç gün sonra da Adana'da oturan ve satanist oldukları iddia edilen G. K. ve P. B. isimli iki genç kız da 22 Eylül 1999’da Mersin Erdemli'de inşaat halindeki bir binanın 13. katından kendilerini atıp, intihar ettiler. Ve satanizm bulaşıcı hastalık gibi özellikle büyük şehirlerdeki okullarda süratle yayılıyordu. Bu da insanlar üzerinde derin bir infial oluşturuyordu.
İşte ülkenin gençliği şeytanların ağında böyle debelenip dururken ne yazık ki onların ümidi olan Hizmet insanları uydurma suçlarla mahkum edilmeye çalışılıyordu.
“Türkiye Dünyanın İlham Kaynağı Olabilir”
ABD Başkanı Bill Clinton, 1999 yılında Türkiye’yi ziyaret etti. 15 Kasım 1999 günü Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde yaptığı konuşmada ABD Başkanı şunları söylüyordu:
“20. yüzyılı anlamak için, Türkiye’nin tarihi bir anahtardır. Ancak, ben inanıyorum ki, Türkiye’nin geleceği, önümüzdeki bin yılın ilk yüzyılının şekillenmesinde de son derece önemli bir rol oynayacaktır. Bugün, birkaç dakika ayırarak, buna neden böyle inandığımı anlatmak istiyorum. İnsanlar, harita çizebilmeye başladıklarından bu yana, Türkiye’nin coğrafyasının sabit gerçeklerine dikkat çekmişlerdir… Önümüzde imtihan edilmemiş yeni bir yüzyıl bulunmaktadır. Bu büyük bir fırsattır. Türkiye, daha fazlasını yapabilir. Sizin örneğinizle ve sizin çabanızla, Türkiye dünyanın ilham kaynağı olabilir.”
Bugün düzmece darbe hadisesiyle Türkiye’nin, daha doğrusu ülke adına bu misyonu taşıyan gerçek ve samimi Hizmet gönüllülerinin yok edildiğini ve onların dünyaya ilham olma kaynağını kaybettiklerini düşünenler yanılıyorlar. Allah bugün bambaşka bir devreye eviriyor Hizmet hareketini. Bediüzzaman’ı yok etmek için onu bilmeden zorla vazife başına getirenler bugün de Hizmet sevdalılarını yine zulümleriyle bütün insanlığa hizmet etmeleri için bilmeden dünyaya sevk ettiler. Bu İlahi kaderin takdiriydi…
“Yeni bir Milenyum’un Eşiğinde” (1999)
Hocaefendi, 1-8 Aralık 1999 tarihlerinde Güney Afrika’nın Cape Town şehrinde yapılan ve değişik inanç mensuplarının katıldığı toplantıya gönderdiği “Yeni bir Milenyum’un Eşiğinde” başlıklı mesajında şöyle diyordu:
“Bu milenyumda sözünü ettiğimiz baharın (inanç ve inanmışlar çağının) hazırlanmasında en büyük rol, kanaatim odur ki, Türkiye’ye (samimi gönüllere) ve Türki dünyaya düşecektir. ABD Başkanı Sayın Clinton’ın bu konuda sarf ettiği sözler, hangi maksada yönelik olursa olsun, sezilen ve kendisini göstermeye başlayan bir hakikatın ifadesinden başka bir şey değildir. O yüzden Türkiye (Hizmet gönüllüleri), tarihin yüklediği bu göreve göre kendisini dizayn etmek durumundadır. Yoksa tarihin coşkun akan seli, Allah korusun, önüne bizi de katıp götürebilir.”
Hocaefendi, Bütün İnsanlığı Düşünüyor
Fethullah Gülen Hocaefendi’nin derdi sadece Türkiye’deki insanlar değildi. 2000’li yılların başında kendisini ziyaret eden bir grup gazeteciyle görüşürken, “Burma’da 300.000 Müslüman var. Onlara vatandaşlık hakları, kimlikleri verilmiyor. Bu, içimde bir hicrandır” diyordu.
O görüşmede bulunan bir gazeteci bu bilgi üzerine hayretini şöyle dile getiriyordu: “Dış politika alanında çalışmama rağmen o güne kadar Burma’da 300.000 Müslüman olduğunu bilmiyordum.”
Burma’daki ilk Türk okulları 2000 yılında açılmıştı ve buralarda okuyan öğrenci sayısı 700’dü. On binlerce insanın ölümüne yol açan Nergis Kasırgası 3 Mayıs 2008 günü Burma’yı vurduğunda, buradaki Türk okulunun 7 Burmalı öğrencisi, Türkçe olimpiyatları için İstanbul’daydı.
Küresel Dünyadaki Türk İşaretleri (2000)
Bülent Ecevit’in gözünde, Hocaefendi’nin ilham verdiği yurtdışındaki Türk okulları çok büyük bir projeydi. 2000 yılının Ocak ayında İsviçre’nin Davos kentinde yapılan Dünya Ekonomik Forumu toplantısının ilk gününde Ecevit, başbakan olarak yabancılara Türkiye’yi anlatırken; o tarihte 34 ülkede açılmış olan Türk kolejleri ve 39 ayrı ülkedeki Türk şirketleri için “küresel dünyadaki Türk işaretleri” deyimini kullandı.
Başbakan Ecevit, aynı yılın Şubat ayında Romanya ve Arnavutluk’a gittiğinde, Arnavutluk Cumhurbaşkanı Recep Meydani’nin 1996’da Türk kolejinde fizik öğretmenliği yaptığını öğrendi. Cumhurbaşkanı ve bakanların çocukları bu okullarda okuyordu. Ecevit Romanya’da şöyle diyordu: “Yurtdışındaki Türk okullarının varlığından kıvanç duyuyorum. Bunu her vesileyle belirtmeyi bir borç biliyorum.” Aynı yılın Mart ayında Hindistan’a gittiğinde Yeni Delhi Havaalanı’nda Türk okulunun Sih, Budist, Hindu ve Müslüman öğrencileri tarafından karşılanan Ecevit, bu okullara büyük önem vermesinin sebebini bir konuşmasında şöyle anlatıyor: “Osmanlı döneminde Avrupa’nın yaklaşık yarısı, Kuzey Afrika’nın tamamı, Ortadoğu ve Kafkasya’nın büyük bir kısmını Osmanlılar yönettiği halde, Batı Trakya ve Bulgaristan dışında Türkçe bilinmiyordu.”
Her Mesele ‘Ben’de Başlar, ‘Ben’de Biter
Fethullah Gülen Hocaefendi, 31 Mayıs 2000 tarihli bir sohbetinde şöyle diyordu: “Günümüzde Müslüman olanlar veya Müslümanlıklarını yeni keşfedenler, ne hikmetse hemen radikalizme kayıyor. Siyasi veya toplumsal sahaya yöneliyorlar. Halbuki bütün mesele ‘ben’de (insanda) başlar, ‘ben’de (insanda) biter.”
Bu yüzden dünyada reform isteyenler başta kendilerini değiştirmelidir. Önce kendi iç dünyalarındaki nefret, garaz ve kıskançlıktan arınmalı ve dış dünyalarını her türlü erdemle süslemeliler ki diğer insanları daha iyi bir dünyaya götürecek yola taşıyabilsinler.
Hocaefendi’ye göre başkalarının hatalarına karşı gözsüz, kulaksız ve dilsiz olabilmek bu erdemlerdendir. Birinin bir ayıbını örtmek, ona atlas elbise giydirmekten daha hayırlıdır. Bütün insanları müsamahayla kucaklamayan bir kişi af görme liyakatini yitirmiştir. Başkalarını affetmeyenin af beklemeye hakkı yoktur. Derecesine göre herkese karşı saygılı olmayan saygı göremez. Herkesi sevmeyen sevilmeye layık değildir.
Kaldı ki, Allah kimseyi insanların kusur ve günahlarını ortaya çıkarmak için görevlendirmemiştir. Hiç kimse yeryüzünde Allah’ın savcısı olmadığı gibi yol ayrımında durmuş trafik memuru da değildir. Allan bizi ne cehennemin ateşçisi ne de cennetin kapıcısı yapmıştır. Kişi başkalarının kusurlarını görmemek için âdeta gözlerine mil sürmeli, duymamak için âdeta kulaklarına kurşun dökmelidir. İnsan, başkasından gördüğü kötülükleri, bilgisayarının hafızasındaki gereksiz dosyaları siler gibi kafasından silip atmalıdır.”
Okullar Türkiye’nin İtibarını Yükseltiyor
22-23 Haziran 2000 tarihlerinde Ankara’da devlet konukevi olarak faaliyet gösteren Ankara Palas’ta bir toplantı yapıldı. Dışişleri Bakanı İsmail Cem başkanlığında yapılan toplantının katılımcıları Orta Asya ve Kafkasya’da görev yapan Türk büyükelçilerdi.
Toplantıda ortaya çıkan ortak görüş, 3 Eylül 2000 tarihli Cumhuriyet gazetesinde şöyle yer aldı:
‘Bu ülkedeki Türk okulları yüksek eğitim kaliteleriyle Türk imajının yayılması ve yerleşmesi açısından yararlıdır. Okullar bu ülke toplumlarında itibar görüyor. Bu ülkelerin üst düzey yöneticileri çocuklarını bu okullara gönderiyorlar.’
Hizmet, Türkiye Aleyhindeki Fikirleri Düzeltti
Yurtdışında açılan hizmet kurumlarıyla birlikte Türkiye hakkındaki olumsuz kanaatler değişmeye başladı. Sibirya’da yayımlanan Viremya gazetesinin Rus bayan muhabiri Elena Vetrova, 13 Ocak 2001 günü şunları yazıyordu:
“Bizde, yani Rus halkı içinde, Türk kelimesinin neden kırıcı ve insanı küçük düşürücü bir kelime olduğunu anlamıyorum. Küçükken okulda kompozisyon yazdığımız zaman eğer kötü yazarsak bize “Seni gidi Türk” diyorlar ve iki veriyorlardı. Evde yaramazlık yapınca annemiz, babamız bize, “Seni Türklere vereceğim” diyorlardı. Ve o zamanlarda Türkleri çok kötü tanıyorduk. Ne zamanki bizlere daima kötü olarak anlatılan bu Türkler buraya geldi, o zaman biz onları daha yakından tanımaya başladık…”
Hüzünlü Gurbet
Hocaefendi’nin ABD’nin Pennsylvania eyaletindeki ilk iki yılı, tam bir yalnızlık içinde geçti. Bu süre içinde evden sadece üç dört defa çıktı, bu çıkışlarında da hastaneye gitti. Çiftliğin içinde doğal bir gölet olmasına rağmen Hocaefendi, birkaç yıl o göletin yanına bir defa bile gitmedi. 2003 yılında kendisini ziyaret eden avukatları Abdülkadir Aksoy ve Feti Ün’e bahçedeki gölü gösterip, “Buraya geldim geleli şu gölün yanına belki iki sefer gittim, gitmedim” diyordu.
Her zaman yemek sofrasında da kalabalık insanlarla bir arada olmayı seven Hocaefendi’nin yanındaki insanların tamamı ancak yedi sekiz kişiydi. 2001 yılında kendisini ziyaret eden ECA şirketinin CEO’sunun, “Hocam güneşe hasret kalmışsınız, lütfen birlikte dışarı çıkalım” demesi üzerine Hocaefendi, misafirini kırmadı ve göletin kenarına kadar birlikte yürüdüler. Hocaefendi, ilk defa o gün evin 200 metre kadar aşağısında yer alan küçük çayın ve göletin yanına indi.
2001 yılından itibaren Hocaefendi’yi rahatlatan tek şey, Samanyolu televizyonunun ABD’de yayına başlamasıydı. O yılın ramazan ayına doğru Türkiye’yi televizyondan izleme imkanı bulan Hocaefendi, iftardan önce salonda televizyonu açıyor, ekrandaki insan manzaraları, İstanbul görüntüleri, camilere akın eden insanlar karşısında sürekli ağlıyordu. Bu dönemde öylesine duygularının etkisindeydi ki, Türkiye’den nadiren de olsa gelen ziyaretçilerini uğurladıktan sonra salonda bir saat kadar üzüntüyle oturuyor, odasına geçmesi hayli zaman alıyordu.
Hocaefendi, 2001 yılı Ağustos ayı ile 2002 Eylül ayları arasında tam bir sene yazı yazamadı.
1999 Mart’ından beri 2,5 yıl boyunca Hocaefendi’nin konuşmalarını ve sesini duymayan insanlar için 2001 yılı sonları bir dönem noktası oldu. Hocaefendi’nin yanında bulunan birkaç talebesi internet üzerinden “herkul.org” sitesini açtılar. Bu sitede 2001 Aralık ayından itibaren ilk önce Hocaefendi’nin yaptığı günlük sohbetlerin bir bölümü metin olarak yayınlandı. Ancak siteye öylesine bir ilgi yaşandı ki, Hocaefendi’nin konuşmaları sesli olarak da yayınlanmaya başlandı.
Hocaefendi ile onu sevenler arasında bu site üzerinden bir bağ oluştu. Pennsylvania’ya yüzlerce mektup yağmaya başladı. Hocaefendi, başlangıçta sohbetlerin sesli olarak yayınlanmasına karşı çıktı, ancak gelen mektuplar ve mesajlar karşısında bu ısrarından vazgeçti. Dünyanın dört bir tarafından gelen mektuplarda insanlar Hocaefendi’ye, “Artık her hafta sizden haber alıyoruz. Artık yanınızdaymışız gibi sizi dinliyoruz” diyorlardı.
‘Ben’ Davasından Geçmiş Nesil
Hocaefendi, 23 Kasım 2001 günü yaptığı sohbette şöyle diyordu: “Vasiyetim olsun. Elinizden geldiğince çevrenizi kendi benliğinden, egosundan uzaklaştırmaya çalışın. Eğer bir gün o ideal nesil, ütopyalarda resmedilen nesil gelecekse, bencilliği olmayan ‘ben’ davasından geçmiş, eneyi (benliği) bırakmış, tevhidi (birliği) yakalamış nesil olacaktır.”
“Günümüzde insanı egoizme sevk eden öyle unsurlar var ki, Allah’ı hiç hesaba katan yok. Bu çağ bencillik çağıdır” diyen Hocaefendi, oysa bir insanın Allah’ın kendisine verdiği en küçük nimet karşısında bile sema yapan bir Mevlevi gibi başı dönerek cezbeye gelmesi ve bu nimeti kendisine Allah’ın verdiğini unutmaması gerektiğini vurguluyordu. “Ama ego, âdeta insanın içindeki bir hırsız gibidir ve insana bunları unutturur.”
Türk Aydınlarından Beklediği İtiraz
Hocaefendi’nin Abd’deki yılları ilerlerdikçe kullandığı ilaç sayısı da artıyordu. 20’yi aşkın ilaç kullanıyordu. Kendi ismi ve Hizmet etrafında estirilen fırtınalardan rahatsızdı.
Nuh Mete Yüksel’in açtığı dava, Hocaefendi için en büyük üzüntü kaynaklarından biriydi. Başlangıçtaki eğilimi davayla hiç ilgilenmemek biçimindeydi. Özellikle Türkiye’de demokrasinin eksiksiz işlemesi için yıllardır mücadele veren aydınların bu davaya itiraz etmelerini bekliyordu.
Hocaefendi’yi derinden yaralayan şey, aslında Türkiye’deki bir zihniyet mücadelesi olarak gördüğü davanın, “Fethullah Gülen Davası”na dönüşmesiydi. Oysa sanık sandalyesinde yargılanan kendisi değil, Türk halkının neredeyse tamamı tarafından hayat tarzı olarak benimsenen değerlerdi. Savcı Yüksel, aslında kendisi üzerinden bu değerleri yargılıyordu. Hocaefendi’nin beklediği itiraz sesi, insanların mahkeme önüne toplanıp gösteri yapması değildi. Bu, onun hayatı boyunca karşı çıktığı bir olguydu. Onun beklediği ses, Türk aydınlarındandı. Bazı insanların “umursamaz” tavırları onu üzüyordu.
Hocaefendi, gurbet diyarında çok yalnız kalmasının yanında bir de mevcut hastalıklarıyla mücadele ediyordu. Ramazan ayı geldiğinde ne kadar ağır hasta da olsa oruca ara vermediğinden oldukça halsiz düşüyordu. Doktoru, “Oruç tutmanız tehlikeli olabilir. Şeker krizi ve kanın pıhtılaşmasına bağlı damar tıkanıklığı ihtimali var” dediğinde şu cevabı veriyordu: “Doktor Bey oruç tutmazsam o zaman zaten ölürüm.”
Hocaefendi, gün boyunca ani şeker düşmesinin yol açacağı hipoglisemi tehlikesine karşı “glucagon” iğnesini masasında bulunduruyordu. Bu tehlikeyi orucunu bozmadan iğnesiz atlatıp iftarını açınca, hem iftarda hem de sahurda ani şeker yükselmesini engellemek için insülin iğnesi kullanıyordu. Üstelik o günlerde sağ omzundan parmaklarına kadar inen ağrıya “nöropati” teşhisi konulmuştu. Kol ağrıları birkaç yıldır vardı, ama son aylarda şiddetlenmişti. Ağrıları bazen dayanılmaz boyutlarda oluyordu. Sağ kolunda şiddetli ağrılar vardı. Parmaklarını tam bükemiyor, ellerini kullanırken acı çekiyordu. Sağ elini kullanamaması, yazılarını yazamamasına yol açıyor, yıllardır hep yazı faaliyetiyle uğraşmış bir kişi olarak ona ayrıca sıkıntı veriyordu. Aldığı küçük notları yanındaki bir öğrencisine dikte ettirip iki üç yazısını öyle tamamlayabiliyordu.
Hocaefendi, 19 Kasım 2001’de, davada kendisine yöneltilen ithamlar için şöyle diyordu: “Bütün duam, bütün ıstırabım, insanların Allah’ı bulması, O’na inanması yolundadır. Her gün yana yakıla dua ediyorum: Allah’ım insanlar seni tanısın, sana inansın diye dua ediyorum. O kadar ki bunun için her gün birkaç defa ölüp ölüp dirilmeye razıyım. Bunu anlamayanlar, insanlığın ıstırabını bir defa olsun ruhlarında duymamış olanlar kalkıyor sizin ıstırabınızı, derdinizi, çabanızı başka mecralarda görmek istiyorlar. Devletmiş, hükümetmiş, siyasetmiş… Beni Türkiye’yi ele geçirmeye çalışmakla suçluyorlar. Ben dünyevi hiçbir şeye talip değilim. Dünyanın sultanlığını teklif etseler, gözümü o tarafa çevirip bakmam. Bu türden suçlamalar karşısında “ya Rabbi, acaba sana kullukta, senin rızan istikametinde bir şeyler yapmaya çalışırken hata mı ettim, ihlasta kusurum mu oldu da hayatımda hiç düşünmediğim rüyalarıma bile girmemiş ve hülyasını da kurmadığım gayelerle beni suçluyorlar?.. Marjinal bir grup tarafından kandırılıp Türkiye’nin aydınlık geleceğini karartma hususunda onlarla beraber çalışanlara hayret ediyorum… Acaba on binlerce kilometre uzakta İstiklal Marşımızın okunması, siyahi çocukların bile Türkçe konuşması kimlerin hoşuna gitmez; milli kültürümüzün tanıtılması ve temsil edilmesi kimleri rahatsız eder sorusunu bir kerecik olsun sormayan ve vicdanındaki cevabı dile getirmeyen kendi insanımıza kırgınım… Ben bu hastalıklı halimle hayatımın son yıllarını yaşadığımı düşünüyorum… Hiç çekinmeden kalkar mahkemeye de çıkar, bütün dünyanın duyacağı şekilde bana yapılan hakaretleri, yapanların yüzlerine vurabilirdim. Ne var ki bugün yapılması gereken bu değildir… Herkesin kavgaya kilitlendiği bir zamanda, nefsimize yapılan ne olursa olsun, katlanmak mecburiyetinde olduğumuz kanaatindeyim… Üzerimizde çiçeklerin bitmesi için gübreliğe razı olmalıyız. Hakkımızda herkesin yaptığı iftiraya, suçlamaya, attığı çamura cevap verecek değiliz. Biz muhabbet fedaileriyiz, husumete vaktimiz yoktur…”
O günlerde Hocaefendi’nin ziyaretçilerinden biri, 1986’daki Burdur olayı sırasında avukatlığını yapan Muhammed Emin Özkan’dı. Avukat Özkan, “Hocam mahkemeye çıkıp bütün gerçekleri Türkiye’nin önünde haykırmanızı isterdim” deyince Hocaefendi, çok sevdiği yazar Nurettin Topçu’nun İsyan Ahlakı kitabını hatırlatarak, “Topçu’nun orada söylediği gibi çıkıp haykırabilirim. Ama bugün yapılması gereken bu değil” cevabını verdi. Hocaefendi, “Oligarşik bir azınlığın bulandırdığı ülke huzuruna bir çomak da biz sokmamalıyız” diyordu.
Hocaefendi’nin 31 Mart 2002 günü kalp krizi geçirmesinde muhtemelen yaşadığı bütün bu sıkıntıların etkisi vardı. Artık merdivenleri de doğru dürüst çıkamıyor, çoğu günler hasta yatağa düşüyordu:
“Öteden beri kalp atışlarımda bir düzensizlik hissediyordum. Ama bu son yaşadığım farklı bir şey. Son günlerde çok sıkılmıştım. Birkaç mesele oldu ki âdeta belimi büktü… Ümmeti Muhammed’in (İslam âleminin) çektikleri, sineme bir hançer gibi saplanıyor… Dünyanın çeşitli yerlerinde Müslümanlara yapılan eziyet ve işkenceler kalbimin ritmini bozdu. Filistin’deki masum insanlara reva görülen eza ve cefa ise bütün bütün kolumu kanadımı kırdı. Duadan başka elimizden bir şey gelmemesi ruhumu derinden hırpaladı. Ve zaten büyük oranda damarları tıkalı olan kalp, bu kadar acıya tahammül edemedi… Ayrıca din adına yapıldığı söylenerek içine düşülen yanlışlıklar da belimi büküyor. Mesela, Filistin halkı her kesimiyle çok sıkıntılı günler geçirse bile intihar saldırıları doğru değildir. Hedefi ve kimin öleceği belli olmayan saldırılara girişmek, üzerine bombalar bağlayarak hiçbir şeyden habersiz masum insanlar arasında pimi çekmek Müslümanca bir hareket olamaz… O gece uyuyamadım. Gece boyunca kıvrandım. Sabah kalkınca birden şiddetli ter boşaldı. Eskiden izordil alınca o sıkışıklık geçiyordu. Yine izordil aldım ama geçmek ya da azalmak yerine kalp atışlarındaki düzensizlik iyice arttı. Hastanede de çok sıkıldım. Hayli zor günler yaşadım. Fakat Allah’a karşı hiç şikâyetçi değilim. Yaşım 64. Allah bu yaşa kadar getirdi. Çok güzel insanlar, çok samimi dostlar tanıdım… Bundan sonra ise artık son günlerimi bu şekilde hasta olarak geçireceğimi kabullendim… Her şeye rağmen Allah’a sonsuz şükrediyorum… Senelerdir çok çeşitli rahatsızlıklar geçirdim. Ama şu son geçirdiğim kalp krizi beni bütün bütün ötelere (ahirete) bağladı. Artık söylediğim cümleleri son sözlerim olarak görüyor ve öyle telaffuz ediyorum. Son anlarımı yaşadığım ve ahirete açılan koridora iyice yaklaştığım hissi var içimde… Gözlerime öbür âlemin şafağı attı.”
Hocaefendi, hastalıkların kendisini nasıl yorduğunu anlatırken, “Beş yaşından beri hiç terk etmediğim namazımı dahi oturarak kılıyorum” diyordu. “O ilk krizi atlatsam da kalp ve şeker gibi rahatsızlıklarım devam ediyor. Günde birkaç defa kan şekerimi kontrol ediyor ve kalp atışlarımın ritmini dinlettirmek zorunda kalıyorum. Bazı ekstradan aldıklarım hariç, her gün 25-30 adet ilaç kullanıyorum. O kadar ilacın vücutta hasıl edeceği komplikasyonlar bile bir insanı yatağa düşürmeye yeterlidir. Fakat yatakta olmaktan, hatta uykuyu biraz fazla kaçırmaktan hayatım boyu iğrenmişimdir. Bu sebeple uzun süre yatakta kalmaktan sıkılıyor ve yarım oturarak da olsa bir iki arkadaşın bulunduğu bir mekânda olmayı tercih ediyorum… Bugünkü gibi hayatımın her gününü sıkıntı, acı ve ıstırap yudumlayarak, her biri kalbimi durduracak büyüklükte üç dört defa şok yaşayarak; bir ilacın tesiri bitmeden bir diğerini almak zorunda kalarak geçirsem de, ben dünyevi lezzetleri hatta cenneti değil, her şeye rağmen dinime ve milletime hizmeti tercih ederim. Uzun yaşamak değil benim muradım. Her geceyi bu son gecemdir diye bekliyorum. Ama dünyaya bir hizmet diyarı nazarıyla bakıyor ve hayatta kaldığım müddetçe de bu bakışın gereğini yapmaya çalışıyorum… Bazı problemler vardı ki bunlara aylarca ağladığımı biliyorum. Maruz kalanların göğüsleyemeyeceği şokları onlar adına ve peşi peşine ben yaşadım, hâlâ yaşıyorum.”
Hakkında yayınlanan çeşitli haberler de Hocaefendi’yi derinden üzmüştü. Gazetelerde yayımlanan yazılarda Müslümanlığı bile sorgulanıyordu. Mesela, İran’da ortaya çıkmış Şiiliğin bir kolu olan Batınilik akımına mensup olduğu öne sürülüyordu. Hocaefendi o günlerde: “Bir ömür boyu milletin ihyası adına çalışıp ardından bir cani gibi yargılanmak da bana çok ağır geliyor… Vatanımın bir karış toprağını cennetlere değişmem. Yurduma dönsem de artık orada uzun kalabileceğimi zannetmiyorum. Bu durumda olmak da bana çok dokunuyor ve vatanımdan uzaklık âdeta içimi kanatıyor.” diyordu.
Hocaefendi, ABD’de olduğundan Türk medyasında aleyhinde çıkan haberlerin çoğundan haberdar değildi. Özellikle doktorları, internet üzerinden de olsa bu haberlerin çoğunu ona yansıtmıyordu. Daha sonra yürütülen fitne ateşinin boyutunu öğrendiğinde ise Hocaefendi, “Meğer neler olmuş” sözleriyle hayretini ortaya koydu.
Hocaefendi, Hizmet aleyhindeki yayınlara karşılık, 1999’dan itibaren yaşananları Türk halkına doğru biçimde yansıttığına inandığı bazı yayın organlarına gözyaşları içinde bir mektup yazdı. Mektubunda, “Bu, milletin davasıydı. Siz sahip çıktınız” diyordu.
[Tarık Burak] 19.1.2020 [Samanyolu Haber]
AİHM, vatandaşın protesto hakkını engelleyen Romanya’yı mahkum etti
Vatandaşının protesto hakkını engelleyen Romanya’yı mahkum eden AİHM: Politikacılar, protesto ve eleştirelere toleranslı olmak zorunda!
HAYRİ GÜL, BÜKREŞ – Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM), 2012 yılında dönemin hükümeti aleyhinde protesto gösterisi düzenleyen vatandaşının ‘kendini ifade hürriyeti’ni engellediği gerekçesiyle Romanya’yı mahkum etti. AİHM, siyasi karar alıcılara karşı gerçekleştirilen mitingde protesto yapan Dan Chitic isimli Romen vatandaşının, iktidara karşı sloganlar atarak gösteri düzenlemesinin özgürlük hakkı olduğunu, kamu düzeninin bozmasının söz konusu olamayacağına hükmetti. Politikacıların protesto ve eleştirelere toleranslı olmak zorunda oldukları belirtilen Mahkeme kararında, Romanya 5 bin Euro da tazminata mahkum oldu.
Bükreş Barosunun tanınmış avukatlarından Dan Chitic, 15 Ocak 2012 yılında dönemin hükümeti aleyhinde düzenlenen protesto gösterisi sırasında güvenlik güçleri tarafından, “Kamu düzenini ve sükunetini bozduğu” gerekçesiyle para cezasına çarptırılmıştı.
“PROTESTO VE GÖSTERİ EN DOĞAL HAK, KAMU DÜZENİNİN BOZULMASI SÖZKONUSU DEĞİL”
AİHM’nin Romanya’yı mahkum eden 14 Ocak 2020 tarihli kararında Romen Yargıç Iulia Motoc’un da imzası bulunuyor. Romanya’nın, adı geçen vatandaşının protesto gösteri hakkını engellemesinin haksız olduğunu, olayda ileri sürüldüğü gibi kamu düzeninin bozulmasının söz konusu olmadığı vurgulandı.
Hükümet aleyhtarı gösteri sırasında muhalif kişinin yaptığı protestonun engellenmesini “Vatandaşının Özgürce protesto gösterisini engelleme” girişimi sayan Mahkeme, güvenlik güçlerinin protesto gösterisi düzenleyen vatandaşlarının kendilerini ifade ve gösteri hakkını çevreye, kamuya herhangi bir zarar vermediği sürece engelleyemeyeceğine dikkat çekilen kararda şu görüşlere yer verildi: “Chitic’in eylemi, siyasi görüşlerini ifade şeklidir. Şikayetçinin, herhangi bir kimsenin özel hayatına, onuruna ve itibarına zarar verdiğine dair her hangi bir kanıt yoktur. ”
ROMANYA DEVLETİ HAKSIZ
Politikacıların, onları hedef alan eleştiri ve tepkilere sıradan bireylere göre daha fazla tolerans göstermek zorunda oldukları ifade edilen AİHM kararında, “Zaten Chitic’in yaptığı iddia edilen bağırmalar ve gürültü buradaki diğer protestocular tarafından bastırılmıştı. Olay yerindeki çevrede yaşayanların da bu konuda şikayetçi olduğuna dair her hangi bir kanıt yoktur. Bu nedenle Romanya, kişilerin özgürce protesto haklarını engellediği için haksız bulunmuştur. “
Romen vatandaşı Chitic, 15 Ocak 2012 tarihinde gece vakti hükümet aleyhinde politik bir protesto gösterisine katıldığı ve kamu düzenini bozduğu gerekçesiyle cezalandırılmıştı. Güvenlik güçleri tarafından para cezasına çarptırılan Chitic, karara itiraz etmişti. İtirazı sonrasında mahkeme para cezası yerine uyarı cezası verilmesini kararlaştırmıştı. Karardan memnun olmayan Dan Chitic, davayı Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinde taşımıştı.
DAN CHİTİC: “AİHM KARARI, İKTİDAR GÜCÜNE KARŞI AVRUPA VATANDAŞLARININ ZAFERİ”
Kazandığı 6,5 yıllık hukuk mücadelesini facebook sayfasından değerlendiren Avukat Dan Chitic, “İktidar gücüne karşı kazandım. Haklılığım tescilendi. Vatandaşlarının haklarının ihlal edilebileceğine inanan baskıcı her iktidar gücüne karşı kazandım. Vatandaşının boğazına sarılan devlete karşı kazandım. Sadece kendim için değil. bütün özgür Avrupa vatandaşları adına kazandığımı ifade ediyorum.” ifadelerini kullandı.
[Kronos.News] 19.1.2020
HAYRİ GÜL, BÜKREŞ – Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM), 2012 yılında dönemin hükümeti aleyhinde protesto gösterisi düzenleyen vatandaşının ‘kendini ifade hürriyeti’ni engellediği gerekçesiyle Romanya’yı mahkum etti. AİHM, siyasi karar alıcılara karşı gerçekleştirilen mitingde protesto yapan Dan Chitic isimli Romen vatandaşının, iktidara karşı sloganlar atarak gösteri düzenlemesinin özgürlük hakkı olduğunu, kamu düzeninin bozmasının söz konusu olamayacağına hükmetti. Politikacıların protesto ve eleştirelere toleranslı olmak zorunda oldukları belirtilen Mahkeme kararında, Romanya 5 bin Euro da tazminata mahkum oldu.
Bükreş Barosunun tanınmış avukatlarından Dan Chitic, 15 Ocak 2012 yılında dönemin hükümeti aleyhinde düzenlenen protesto gösterisi sırasında güvenlik güçleri tarafından, “Kamu düzenini ve sükunetini bozduğu” gerekçesiyle para cezasına çarptırılmıştı.
“PROTESTO VE GÖSTERİ EN DOĞAL HAK, KAMU DÜZENİNİN BOZULMASI SÖZKONUSU DEĞİL”
AİHM’nin Romanya’yı mahkum eden 14 Ocak 2020 tarihli kararında Romen Yargıç Iulia Motoc’un da imzası bulunuyor. Romanya’nın, adı geçen vatandaşının protesto gösteri hakkını engellemesinin haksız olduğunu, olayda ileri sürüldüğü gibi kamu düzeninin bozulmasının söz konusu olmadığı vurgulandı.
Hükümet aleyhtarı gösteri sırasında muhalif kişinin yaptığı protestonun engellenmesini “Vatandaşının Özgürce protesto gösterisini engelleme” girişimi sayan Mahkeme, güvenlik güçlerinin protesto gösterisi düzenleyen vatandaşlarının kendilerini ifade ve gösteri hakkını çevreye, kamuya herhangi bir zarar vermediği sürece engelleyemeyeceğine dikkat çekilen kararda şu görüşlere yer verildi: “Chitic’in eylemi, siyasi görüşlerini ifade şeklidir. Şikayetçinin, herhangi bir kimsenin özel hayatına, onuruna ve itibarına zarar verdiğine dair her hangi bir kanıt yoktur. ”
ROMANYA DEVLETİ HAKSIZ
Politikacıların, onları hedef alan eleştiri ve tepkilere sıradan bireylere göre daha fazla tolerans göstermek zorunda oldukları ifade edilen AİHM kararında, “Zaten Chitic’in yaptığı iddia edilen bağırmalar ve gürültü buradaki diğer protestocular tarafından bastırılmıştı. Olay yerindeki çevrede yaşayanların da bu konuda şikayetçi olduğuna dair her hangi bir kanıt yoktur. Bu nedenle Romanya, kişilerin özgürce protesto haklarını engellediği için haksız bulunmuştur. “
Romen vatandaşı Chitic, 15 Ocak 2012 tarihinde gece vakti hükümet aleyhinde politik bir protesto gösterisine katıldığı ve kamu düzenini bozduğu gerekçesiyle cezalandırılmıştı. Güvenlik güçleri tarafından para cezasına çarptırılan Chitic, karara itiraz etmişti. İtirazı sonrasında mahkeme para cezası yerine uyarı cezası verilmesini kararlaştırmıştı. Karardan memnun olmayan Dan Chitic, davayı Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinde taşımıştı.
DAN CHİTİC: “AİHM KARARI, İKTİDAR GÜCÜNE KARŞI AVRUPA VATANDAŞLARININ ZAFERİ”
Kazandığı 6,5 yıllık hukuk mücadelesini facebook sayfasından değerlendiren Avukat Dan Chitic, “İktidar gücüne karşı kazandım. Haklılığım tescilendi. Vatandaşlarının haklarının ihlal edilebileceğine inanan baskıcı her iktidar gücüne karşı kazandım. Vatandaşının boğazına sarılan devlete karşı kazandım. Sadece kendim için değil. bütün özgür Avrupa vatandaşları adına kazandığımı ifade ediyorum.” ifadelerini kullandı.
[Kronos.News] 19.1.2020
Mağdurlar işkencehanenin 5 yıldızlı yapılmasına tepkili
Sansaryan Han’da işkenceye uğrayanlar, otel yerine hanın Türkiye’nin toplumsal hafızasında bir insanlık müzesi olması gerektiğini dile getiriyor.
KRONOS -19 Ocak 2020
Ermeni çocuklarının eğitimi için yaptırılan, ancak devlet tarafından el konulduktan sonra Emniyet Müdürlüğüne dönüştürülen Sansaryan Han’ın otele dönüştürülmesi tartışılmaya devam ediyor.
Aralarında Nâzım Hikmet, Deniz Gezmiş, Nihal Adsız, Cihan Alptekin, Vedat Türkali, Ece Ayhan, Attila İlhan, Mihri Belli, Aziz Nesin, Alparslan Türkeş Ahmed Arif ve Ruhi Su’nun da olduğu çok sayıda kişiye işkence yapılan Sansaryan Han’ın 5 yıldızlı otel odasına dönüştürülmesine tepkili. Ünlü Sansaryan Han restore edilecek ve 27 milyon lira bedel biçilen restorasyonu yapacak şirket, hanı 5 yıldızlı otel olarak 35 yıl işletecek.
Sansaryan’da bir dönem işkence görenler, “Oraya balayına giden çiftler veya başka kişiler oradaki çığlıkları nasıl hissetmez. Mezarlıkların üzerine eğlence merkezleri, düğün salonları yapmak ne kadar doğru?… Utanç müzesi olursa oradaki insanların kemikleri sızlamazdı,” diyor.
‘İNSANLIK MÜZESİ OLMALI’
Ruhi Su’nun Sansaryan’da gördüğü ağır işkenceleri “En zoru da ‘Tabutluktur!’ Tabutluk mu? Bir insanın çömelerek sığabileceği kadar küçük bir sandık sanki. Ne kolun uzanır ne kafan kalkar. Bir vakit sonra dayanılmaz ağrılar ve uyuşmalar” diye yazmıştı.
Cumhuriyet gazetesi Sansaryan’ın tabutluklarında işkence gören psikolog Julide Aral, 68 kuşağından Turhan Feyizoğlu ve burada işkence yapanlarla konuşarak belgeselini yapan yönetmen Musa Kaplan ile konuştu.
Yaklaşık bir ay Sansaryan’da kalan ve her türlü işkenceye maruz kalan Julide Aral, Sansaryan’ın Türkiye’nin toplumsal hafızasında bir insanlık müzesi olması gerektiğini dile getirerek her kesimden insanın orada işkene gördüğünü söyledi.
Ulucanlar Cezaevi’nin müzeye dönüştürüldüğüne dikkat çeken Aral, “İstanbul’da da eski binanın bir insanlık tarihi müzesi olması gerekir. Örnekleri yurtdışında var. Gestapo merkezi Berlin’de bugün bir müzeyse aslında benzer türde bir müze yapılabilir. Oradan sadece solcular geçmemiştir. Farklı gruplar, kişiler de geçmiştir. İstanbul’da, Türkiye’de yaşayan bireyler olarak tarihi geçmişimizin ne olduğunu ve yüzleşmemiz gerektiğini düşünüyorum. Sultanahmet Cezaevi otel oldu. Ben düşünüyorum oraya balayına giden çiftler veya başka kişiler çığlıkları nasıl hissetmez. Mezarlıkların üzerine eğlence merkezleri, düğün salonları yapmak doğru değil” dedi.
‘ZORAKİ KONUKLAR’A PSİKOLOJİK İŞKENCE
Birçok yazar, şair ve siyasetçinin işkence gördüğü Sansaryan Han’da 36 hücre bulunuyordu. Bu hücrelerden 6’sı küçük de olsa bir penceresi bulunduğundan, diğerlerine oranla daha havadardı. Ancak ikisi hariç, diğer hücreler penceresizdi ve hava alacak herhangi bir deliği bile yoktu. Hücrelerden lağım ve zehirli su akıtıldığı pek çok tanık tarafından dile getirildi.
Ünlü şair Ahmed Arif anılarında, kaldıkları hücreye akıtılan bu sıvı nedeniyle bir ay sonra delirerek akıl hastanesine gönderildiklerini anlatır. Ruh sağlığı bozulan sadece Ahmed Arif değildir. Ünlü ressam Nuri İyem’in de sinir krizleri geçirdiği bilgisi yine Mihri Belli grubunun dilekçesinde yer alır. Attilâ İlhan, “Tutuklunun Günlüğü” şiirinde Emniyet Müdürlüğü’ndeki işkenceleri şöyle anlatır:
“Daktilolar camları bulutlu sorgu odalarında / didiklemez mi özgürlüğünü Sansaryan Han’ında / küflenir suyun bir bakır çalığı birikir ağzında / kendini öldürmeyi belki bin kere tasarlarsın da / bir kere aklından geçmez bitirmeden ölmek şarkıyı.”
‘BÖYLE BİR YER NASIL OTEL YAPILIR?’
Sansaryan’da işkence görenlerle konuşup “Toroslar’dan Nurhak’a” kitabını yazan ve belgeselini yapan Musa Kaplan da şöyle konuştu:
“Cihan Alptekin ile Tayfur Cinemre de Sansaryan’da yaklaşık 40 günü aşkın süre kalıyorlar. Otel olacağını duyunca o günler aklıma geldi. Orada işkenceler yapıldı. Ruhi Su kaldı orada. Öyle bir yer nasıl otel olabilir? Her şeyin rant olarak değerlendirilmesi ve geçmişte yaşanan olaylara bu şekilde bakılması insana acı veriyor. Ankara’da Ulucanlar utanç müzesi var. Onun gibi bir yere dönüştürülmesi daha mantıklı. Sansaryan, utanç müzesi olursa oradaki insanların kemikleri sızlamazdı.”
‘GÜÇ ELLERİNDE, ZORBALIKLA İSTEDİKLERİNİ YAPIYORLAR’
Sansaryan işkencehanesinden yolu geçmiş olan Turhan Feyzioğlu ise “12 Eylül 1980 darbesine karşıt bildiri dağıttığım için o dönem öğrencisi olduğum İstanbul Üniversitesi bahçesinde gözaltına alındım ve İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nün bulunduğu Sansaryan Han’a götürüldüm. Tekme, tokat, yumruklarla sürekli dövüldüm. Falakaya yatırıldım. 3 veya 4 gün Sansaryan Han’da işkence gördükten sonra Gayrettepe’deki Siyasi Şube’ye götürüp teslim ettiler… Sultanahmet’teki cezaevini de otel yaptılar. Bu tür yerlerin müzeye dönüştürülmesi gerekir. Güç ellerinde, baskıyla, zorbalıkla istediklerini yapıyorlar” ifadelerini kullandı.
[Kronos.News] 19.1.2020
KRONOS -19 Ocak 2020
Ermeni çocuklarının eğitimi için yaptırılan, ancak devlet tarafından el konulduktan sonra Emniyet Müdürlüğüne dönüştürülen Sansaryan Han’ın otele dönüştürülmesi tartışılmaya devam ediyor.
Aralarında Nâzım Hikmet, Deniz Gezmiş, Nihal Adsız, Cihan Alptekin, Vedat Türkali, Ece Ayhan, Attila İlhan, Mihri Belli, Aziz Nesin, Alparslan Türkeş Ahmed Arif ve Ruhi Su’nun da olduğu çok sayıda kişiye işkence yapılan Sansaryan Han’ın 5 yıldızlı otel odasına dönüştürülmesine tepkili. Ünlü Sansaryan Han restore edilecek ve 27 milyon lira bedel biçilen restorasyonu yapacak şirket, hanı 5 yıldızlı otel olarak 35 yıl işletecek.
Sansaryan’da bir dönem işkence görenler, “Oraya balayına giden çiftler veya başka kişiler oradaki çığlıkları nasıl hissetmez. Mezarlıkların üzerine eğlence merkezleri, düğün salonları yapmak ne kadar doğru?… Utanç müzesi olursa oradaki insanların kemikleri sızlamazdı,” diyor.
‘İNSANLIK MÜZESİ OLMALI’
Ruhi Su’nun Sansaryan’da gördüğü ağır işkenceleri “En zoru da ‘Tabutluktur!’ Tabutluk mu? Bir insanın çömelerek sığabileceği kadar küçük bir sandık sanki. Ne kolun uzanır ne kafan kalkar. Bir vakit sonra dayanılmaz ağrılar ve uyuşmalar” diye yazmıştı.
Cumhuriyet gazetesi Sansaryan’ın tabutluklarında işkence gören psikolog Julide Aral, 68 kuşağından Turhan Feyizoğlu ve burada işkence yapanlarla konuşarak belgeselini yapan yönetmen Musa Kaplan ile konuştu.
Yaklaşık bir ay Sansaryan’da kalan ve her türlü işkenceye maruz kalan Julide Aral, Sansaryan’ın Türkiye’nin toplumsal hafızasında bir insanlık müzesi olması gerektiğini dile getirerek her kesimden insanın orada işkene gördüğünü söyledi.
Ulucanlar Cezaevi’nin müzeye dönüştürüldüğüne dikkat çeken Aral, “İstanbul’da da eski binanın bir insanlık tarihi müzesi olması gerekir. Örnekleri yurtdışında var. Gestapo merkezi Berlin’de bugün bir müzeyse aslında benzer türde bir müze yapılabilir. Oradan sadece solcular geçmemiştir. Farklı gruplar, kişiler de geçmiştir. İstanbul’da, Türkiye’de yaşayan bireyler olarak tarihi geçmişimizin ne olduğunu ve yüzleşmemiz gerektiğini düşünüyorum. Sultanahmet Cezaevi otel oldu. Ben düşünüyorum oraya balayına giden çiftler veya başka kişiler çığlıkları nasıl hissetmez. Mezarlıkların üzerine eğlence merkezleri, düğün salonları yapmak doğru değil” dedi.
‘ZORAKİ KONUKLAR’A PSİKOLOJİK İŞKENCE
Birçok yazar, şair ve siyasetçinin işkence gördüğü Sansaryan Han’da 36 hücre bulunuyordu. Bu hücrelerden 6’sı küçük de olsa bir penceresi bulunduğundan, diğerlerine oranla daha havadardı. Ancak ikisi hariç, diğer hücreler penceresizdi ve hava alacak herhangi bir deliği bile yoktu. Hücrelerden lağım ve zehirli su akıtıldığı pek çok tanık tarafından dile getirildi.
Ünlü şair Ahmed Arif anılarında, kaldıkları hücreye akıtılan bu sıvı nedeniyle bir ay sonra delirerek akıl hastanesine gönderildiklerini anlatır. Ruh sağlığı bozulan sadece Ahmed Arif değildir. Ünlü ressam Nuri İyem’in de sinir krizleri geçirdiği bilgisi yine Mihri Belli grubunun dilekçesinde yer alır. Attilâ İlhan, “Tutuklunun Günlüğü” şiirinde Emniyet Müdürlüğü’ndeki işkenceleri şöyle anlatır:
“Daktilolar camları bulutlu sorgu odalarında / didiklemez mi özgürlüğünü Sansaryan Han’ında / küflenir suyun bir bakır çalığı birikir ağzında / kendini öldürmeyi belki bin kere tasarlarsın da / bir kere aklından geçmez bitirmeden ölmek şarkıyı.”
‘BÖYLE BİR YER NASIL OTEL YAPILIR?’
Sansaryan’da işkence görenlerle konuşup “Toroslar’dan Nurhak’a” kitabını yazan ve belgeselini yapan Musa Kaplan da şöyle konuştu:
“Cihan Alptekin ile Tayfur Cinemre de Sansaryan’da yaklaşık 40 günü aşkın süre kalıyorlar. Otel olacağını duyunca o günler aklıma geldi. Orada işkenceler yapıldı. Ruhi Su kaldı orada. Öyle bir yer nasıl otel olabilir? Her şeyin rant olarak değerlendirilmesi ve geçmişte yaşanan olaylara bu şekilde bakılması insana acı veriyor. Ankara’da Ulucanlar utanç müzesi var. Onun gibi bir yere dönüştürülmesi daha mantıklı. Sansaryan, utanç müzesi olursa oradaki insanların kemikleri sızlamazdı.”
‘GÜÇ ELLERİNDE, ZORBALIKLA İSTEDİKLERİNİ YAPIYORLAR’
Sansaryan işkencehanesinden yolu geçmiş olan Turhan Feyzioğlu ise “12 Eylül 1980 darbesine karşıt bildiri dağıttığım için o dönem öğrencisi olduğum İstanbul Üniversitesi bahçesinde gözaltına alındım ve İstanbul Emniyet Müdürlüğü’nün bulunduğu Sansaryan Han’a götürüldüm. Tekme, tokat, yumruklarla sürekli dövüldüm. Falakaya yatırıldım. 3 veya 4 gün Sansaryan Han’da işkence gördükten sonra Gayrettepe’deki Siyasi Şube’ye götürüp teslim ettiler… Sultanahmet’teki cezaevini de otel yaptılar. Bu tür yerlerin müzeye dönüştürülmesi gerekir. Güç ellerinde, baskıyla, zorbalıkla istediklerini yapıyorlar” ifadelerini kullandı.
[Kronos.News] 19.1.2020
Diyanet İşleri Başkanı Erbaş’tan “bu faiz değildir” açıklaması
Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulunun TOKİ konutları için alınacak kredinin faiz olmadığı fetvasına Diyanet İşleri Başkanı Prof. Dr. Ali Erbaş’tan “Bu faiz değildir” diye destek geldi.
BOLD – Toplumun birçok kesiminden tepki çeken Diyanet’in TOKİ konutları için alınacak kredi fetvasına Diyanet İşleri Başkanı Prof. Dr. Ali Erbaş’tan destek geldi. Erbaş, TOKİ konutları için “Din İşleri Yüksek Kurulu bunu faiz olarak değerlendirmiyor, ‘Bu faiz değildir’ diyor” açıklaması yaptı.
BANA “BU FETVA DOĞRUDUR DEMEK” DÜŞER
Diyanet İşleri Başkanı Erbaş, İstanbul Esenler Kültür Merkezi’nde Ordulular Vakfınca düzenlenen “Medeniyetimizde ve Kültürümüzde Aile” konulu konferansta konuştu. Erbaş, konferanstaki bir katılımcının, Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulunun, TOKİ sosyal konut projesiyle ilgili görüşüne ilişkin sorusuna, “Din İşleri Yüksek Kurulu çok köklü bir birimdir. Din İşleri Yüksek Kuruluna kurulduğu günden bugüne kadar yanlış bir fetvayı hiç kimse verdirtememiştir. Din İşleri Yüksek Kurulu bu kadar bağımsızdır. Böyle bir fetva verdiyse bana da ‘Din İşleri Yüksek Kurulunun verdiği bu fetva doğrudur.’ demek düşer. Milletimize de bunu demek düşer. Aksini iddia etmek Din İşleri Yüksek Kurulunu oluşturan 16 ilim adamına haksızlıktır” dedi.
GÜNLERCE ÇALIŞARAK BU CEVABI VERDİLER
Din İşleri Yüksek Kurulu bunu faiz olarak değerlendirmediğini belirten Erbaş, “‘Bu faiz değildir’ diyor. Ama ne diyorlar, ‘Böyle bir faiz caizdir’ dedi diyorlar. Alakası yok. Din İşleri Yüksek Kurulu ne diyor? ‘Bu uygulama faize girmez’ diyor. ‘Bu bir karşılıklı ticarettir, zaruret durumunda olan insanların bu ticaretten istifade etmesi uygundur’ diyor Din İşleri Yüksek Kurulu. O muameleyi, o işlemi faizin dışında bir işlem olarak görüyor. Günlerce hocalarımız çalışarak bu cevabı verdiler. En az hepimiz kadar bu konuda hassaslar. Hepimiz kadar faizin ne büyük bir bela olduğunu, Allah ve Resulüne harp ilan etmek olduğunu oradaki hocalarımızın hepsi en az bizim kadar biliyor. O açıdan lütfen bu konuda haksızlık yapmayalım” dedi.
[BoldMedya] 19.1.2020
BOLD – Toplumun birçok kesiminden tepki çeken Diyanet’in TOKİ konutları için alınacak kredi fetvasına Diyanet İşleri Başkanı Prof. Dr. Ali Erbaş’tan destek geldi. Erbaş, TOKİ konutları için “Din İşleri Yüksek Kurulu bunu faiz olarak değerlendirmiyor, ‘Bu faiz değildir’ diyor” açıklaması yaptı.
BANA “BU FETVA DOĞRUDUR DEMEK” DÜŞER
Diyanet İşleri Başkanı Erbaş, İstanbul Esenler Kültür Merkezi’nde Ordulular Vakfınca düzenlenen “Medeniyetimizde ve Kültürümüzde Aile” konulu konferansta konuştu. Erbaş, konferanstaki bir katılımcının, Diyanet İşleri Başkanlığı Din İşleri Yüksek Kurulunun, TOKİ sosyal konut projesiyle ilgili görüşüne ilişkin sorusuna, “Din İşleri Yüksek Kurulu çok köklü bir birimdir. Din İşleri Yüksek Kuruluna kurulduğu günden bugüne kadar yanlış bir fetvayı hiç kimse verdirtememiştir. Din İşleri Yüksek Kurulu bu kadar bağımsızdır. Böyle bir fetva verdiyse bana da ‘Din İşleri Yüksek Kurulunun verdiği bu fetva doğrudur.’ demek düşer. Milletimize de bunu demek düşer. Aksini iddia etmek Din İşleri Yüksek Kurulunu oluşturan 16 ilim adamına haksızlıktır” dedi.
GÜNLERCE ÇALIŞARAK BU CEVABI VERDİLER
Din İşleri Yüksek Kurulu bunu faiz olarak değerlendirmediğini belirten Erbaş, “‘Bu faiz değildir’ diyor. Ama ne diyorlar, ‘Böyle bir faiz caizdir’ dedi diyorlar. Alakası yok. Din İşleri Yüksek Kurulu ne diyor? ‘Bu uygulama faize girmez’ diyor. ‘Bu bir karşılıklı ticarettir, zaruret durumunda olan insanların bu ticaretten istifade etmesi uygundur’ diyor Din İşleri Yüksek Kurulu. O muameleyi, o işlemi faizin dışında bir işlem olarak görüyor. Günlerce hocalarımız çalışarak bu cevabı verdiler. En az hepimiz kadar bu konuda hassaslar. Hepimiz kadar faizin ne büyük bir bela olduğunu, Allah ve Resulüne harp ilan etmek olduğunu oradaki hocalarımızın hepsi en az bizim kadar biliyor. O açıdan lütfen bu konuda haksızlık yapmayalım” dedi.
[BoldMedya] 19.1.2020
Ekonomik kriz vergiyi vurdu; hedefte 83 milyarlık sapma
Türkiye’det ekonomik kriz 2019 bütçesinde vergi geliri hedefini vurdu. Vergi geliri hedefi 756.4 milyar liraydı. Gerçekleşme 673.3 milyar lirada kaldı. En fazla sapma indirimlerin de etkisiyle KDV’de yaşandı.
BOLD – Hükumet, 2019’da yaşanan ekonomik kriz nedeniyle vergi gelirlerinde hedefi tutturamadı. En fazla sapma indirimlerin de etkisiyle KDV’de yaşandı.
Cumhuriyet’in haberine göre, 2019 bütçesi hazırladığında vergi gelirleri hedefi 756.4 milyar liraydı. Yıl sonu gerçekleşmesine göre ise 673.3 milyar lira vergi toplanabildi. Gerçekleşme yüzde 89 oldu. Kaynaktan kesilen gelir vergisinde 171.8 milyar lira hedeflenmişti. Gerçekleşme yüzde 94.7 ile 162.6 milyar lira oldu. Kurumlar vergisinde ise hedefin üzerine çıkıldı.
‘VERGİ DIŞI’ BÜYÜDÜ
74.1 milyar liralık hedef aşılarak 78.8 milyar lira vergi toplandı. Gerçekleşme yüzde 106.3 oldu. Dahilde alınan KDV’de 70.6 milyar liralık hedefe karşın gerçekleşme 55.4 milyar lirada kaldı. Gerçekleşme oranı yüzde 78.5 oldu. İthalde alınan KDV’de de hedef 165.7 milyar liraydı. Gerçekleşme yüzde 75.3 ile 124.8 milyar lira oldu.
Dolaylı vergilerde başı çeken ve sürekli eleştiri konusu olan ÖTV’de de hedef tutmadı. 162.5 milyar liralık hedefe karşın toplanan ÖTV 147.1 milyar lira oldu. Gerçekleşme yüzde 90.5. Banka ve Sigorta Muameleleri Vergisi (BSMV) beklentinin üzerine çıktı. 19 milyar liralık hedefe karşın artış yüzde 119.3 ile 22.6 milyar liraya yükseldi.
Damga Vergisinde bütçe hedefi 20.8 milyar liraydı. Gerçekleşme 18.8 milyar lira (yüzde 90.4) oldu. Harçlarda 27.7 milyar liralık hedefin altında kalındı. Gerçekleşme 24.1 milyar lira (yüzde 87) oldu. “Diğer” gelirlerde 43.8 milyarlık hedefe karşın gerçekleşme 38.7 milyar lirada kaldı. Vergi dışı diğer gelirlerde ise beklentinin üzerine çıkıldı. 106.2 milyar liralık hedef vardı, gerçekleşme 175 milyar lira oldu.
[BoldMedya] 19.1.2020
BOLD – Hükumet, 2019’da yaşanan ekonomik kriz nedeniyle vergi gelirlerinde hedefi tutturamadı. En fazla sapma indirimlerin de etkisiyle KDV’de yaşandı.
Cumhuriyet’in haberine göre, 2019 bütçesi hazırladığında vergi gelirleri hedefi 756.4 milyar liraydı. Yıl sonu gerçekleşmesine göre ise 673.3 milyar lira vergi toplanabildi. Gerçekleşme yüzde 89 oldu. Kaynaktan kesilen gelir vergisinde 171.8 milyar lira hedeflenmişti. Gerçekleşme yüzde 94.7 ile 162.6 milyar lira oldu. Kurumlar vergisinde ise hedefin üzerine çıkıldı.
‘VERGİ DIŞI’ BÜYÜDÜ
74.1 milyar liralık hedef aşılarak 78.8 milyar lira vergi toplandı. Gerçekleşme yüzde 106.3 oldu. Dahilde alınan KDV’de 70.6 milyar liralık hedefe karşın gerçekleşme 55.4 milyar lirada kaldı. Gerçekleşme oranı yüzde 78.5 oldu. İthalde alınan KDV’de de hedef 165.7 milyar liraydı. Gerçekleşme yüzde 75.3 ile 124.8 milyar lira oldu.
Dolaylı vergilerde başı çeken ve sürekli eleştiri konusu olan ÖTV’de de hedef tutmadı. 162.5 milyar liralık hedefe karşın toplanan ÖTV 147.1 milyar lira oldu. Gerçekleşme yüzde 90.5. Banka ve Sigorta Muameleleri Vergisi (BSMV) beklentinin üzerine çıktı. 19 milyar liralık hedefe karşın artış yüzde 119.3 ile 22.6 milyar liraya yükseldi.
Damga Vergisinde bütçe hedefi 20.8 milyar liraydı. Gerçekleşme 18.8 milyar lira (yüzde 90.4) oldu. Harçlarda 27.7 milyar liralık hedefin altında kalındı. Gerçekleşme 24.1 milyar lira (yüzde 87) oldu. “Diğer” gelirlerde 43.8 milyarlık hedefe karşın gerçekleşme 38.7 milyar lirada kaldı. Vergi dışı diğer gelirlerde ise beklentinin üzerine çıkıldı. 106.2 milyar liralık hedef vardı, gerçekleşme 175 milyar lira oldu.
[BoldMedya] 19.1.2020
Alevi dedesinin isyanı: “Dünya üzerinde bizim dışımızda inancı oylanan yok”
İBB Meclisi’nin cemevlerini ibadethane olarak kabul etmemesine Alevi Dernekleri Federasyonu Genel Başkanı Celal Fırat’tan tepki geldi. “Cemevleri ibadethanemizdir, kırmızı çizgimizdir” diyen Fırat, dünyada sadece kendilerinin inançlarının oylandığına dikkat çekti.
BOLD – Alevi Dernekleri Federasyonu Genel Başkanı Celal Fırat, İstanbul’da cemevlerinin imar planına ibadethane olarak işlenmesinin İBB Meclisi’nde AKP ve MHP oylarıyla reddedilmesine tepki gösterdi. Fırat, “Cemevleri bizim ibadethanemizdir, kırmızı çizgimizdir” dedi.
İNANÇ OLUP OLMADIĞINA İNANANLAR KARAR VEREBİLİR
Independent Türkçe’nin haberine göre, Alevi dernekleri kararın ardından yaptıkları basın açıklaması ile duruma tepki gösterirken, Alevi Dernekleri Federasyonu Genel Başkanı ve Garip Dede Cemevi’nin Dedesi Celal Fırat, “Dünya üzerinde bizim dışımızda inancı oylanan yok. Bu bizim yüreğimizi daha fazla dağladı. Bir inancın inanç olup olmadığına ancak ona inanan insanlar karar verebilir” ifadelerini kullandı.
CEMEVLERİ KIRMIZI ÇİZGİMİZDİR
Cemevlerinin ibadethane olup olmadığının bile oylanmasının Aleviler açısından rencide edici olduğunu söyleyen Fırat, “Cemevleri bizim ibadethanemizdir. Kırmızı çizgimizdir” dedi. Fırat, AKP’nin İBB Meclis Grubu Başkanı Tevfik Göksu’nun “Cemevlerinin ibadethane olup olmamasına hukuk ve din adamları karar versin” sözlerini egemen devlet anlayışının devamı olarak nitelendirdi.
CEMEVİ YAPTIRDIM DİYE 5 YILLA YARGILANIYORUM
Alevi Bektaşi Federasyonu Örgütlenme Genel Sekreteri Sultangazi Pir Sultan Abdal Cemevi Başkanı Zeynel Odabaş da karara tepki gösterenler arasındaydı. Tükenmez Haber’e konuşan Odabaş cemevi yaptırdığı için beş yıl hapis cezası istemi ile yargılandığını belirterek, “Maalesef Alevi vatandaşlarımızın cemevlerinin giderlerini kendi ceplerinden ödemeleri gerekiyor” dedi.
[BoldMedya] 19.1.2020
BOLD – Alevi Dernekleri Federasyonu Genel Başkanı Celal Fırat, İstanbul’da cemevlerinin imar planına ibadethane olarak işlenmesinin İBB Meclisi’nde AKP ve MHP oylarıyla reddedilmesine tepki gösterdi. Fırat, “Cemevleri bizim ibadethanemizdir, kırmızı çizgimizdir” dedi.
İNANÇ OLUP OLMADIĞINA İNANANLAR KARAR VEREBİLİR
Independent Türkçe’nin haberine göre, Alevi dernekleri kararın ardından yaptıkları basın açıklaması ile duruma tepki gösterirken, Alevi Dernekleri Federasyonu Genel Başkanı ve Garip Dede Cemevi’nin Dedesi Celal Fırat, “Dünya üzerinde bizim dışımızda inancı oylanan yok. Bu bizim yüreğimizi daha fazla dağladı. Bir inancın inanç olup olmadığına ancak ona inanan insanlar karar verebilir” ifadelerini kullandı.
CEMEVLERİ KIRMIZI ÇİZGİMİZDİR
Cemevlerinin ibadethane olup olmadığının bile oylanmasının Aleviler açısından rencide edici olduğunu söyleyen Fırat, “Cemevleri bizim ibadethanemizdir. Kırmızı çizgimizdir” dedi. Fırat, AKP’nin İBB Meclis Grubu Başkanı Tevfik Göksu’nun “Cemevlerinin ibadethane olup olmamasına hukuk ve din adamları karar versin” sözlerini egemen devlet anlayışının devamı olarak nitelendirdi.
CEMEVİ YAPTIRDIM DİYE 5 YILLA YARGILANIYORUM
Alevi Bektaşi Federasyonu Örgütlenme Genel Sekreteri Sultangazi Pir Sultan Abdal Cemevi Başkanı Zeynel Odabaş da karara tepki gösterenler arasındaydı. Tükenmez Haber’e konuşan Odabaş cemevi yaptırdığı için beş yıl hapis cezası istemi ile yargılandığını belirterek, “Maalesef Alevi vatandaşlarımızın cemevlerinin giderlerini kendi ceplerinden ödemeleri gerekiyor” dedi.
[BoldMedya] 19.1.2020
Babasına hasretini böyle anlattı: ‘Demir parmakların ardında cehennemi tattım’
Henüz 9 yaşındaki Bera, Hizmet Hareketi gönüllülerine yönelik tenkil soruşturmaları kapsamında, cezaevine giren babasına hasretini, sözlerini kendi yazdığı şarkıyla haykırdı.
BOLD- Hizmet Hareketi gönüllerine yönelik tenkil soruşturmaları tüm hızıyla devam ediyor. On binlerce kişi, çeşitli gerekçelerle hala cezaevinde. Süreçten en çok etkilenen de çocuklar oldu. Sosyal medyada dolaşıma giren bir videoda, 9 yaşındaki Bera adlı bir çocuk, soruşturmalar kapsamında cezaevine giren babasına hasretini sözlerini kendi yazdığı şarkıyla haykırdı.
CEHENNEMİ TATTIM
Şarkını sözlerin de Bera, ‘Cehennemi tattım’ diyerek bu süreçte yaşadıklarını anlatıyor. Minik Bera, kendisiyle aynı kaderi paylaşan binlerce çocuktan sadece biri. Öğretmen babası tutuklu ve 6 yıl 3 ay hüküm aldı. Minik Bera’nın ailesiyle yaşadığı eve tam 6 kere baskın yapıldı. Bera’nın 7 yaşında Vera adlı bir de kardeşi var.
BOLD- Hizmet Hareketi gönüllerine yönelik tenkil soruşturmaları tüm hızıyla devam ediyor. On binlerce kişi, çeşitli gerekçelerle hala cezaevinde. Süreçten en çok etkilenen de çocuklar oldu. Sosyal medyada dolaşıma giren bir videoda, 9 yaşındaki Bera adlı bir çocuk, soruşturmalar kapsamında cezaevine giren babasına hasretini sözlerini kendi yazdığı şarkıyla haykırdı.
CEHENNEMİ TATTIM
Şarkını sözlerin de Bera, ‘Cehennemi tattım’ diyerek bu süreçte yaşadıklarını anlatıyor. Minik Bera, kendisiyle aynı kaderi paylaşan binlerce çocuktan sadece biri. Öğretmen babası tutuklu ve 6 yıl 3 ay hüküm aldı. Minik Bera’nın ailesiyle yaşadığı eve tam 6 kere baskın yapıldı. Bera’nın 7 yaşında Vera adlı bir de kardeşi var.
[BoldMedya] 19.1.2020Bera 9 yaşında, kardeşi Vera ise 7 yaşında.Ögretmen babası tutuklu ve 6 yıl 3 ay hüküm aldı... Bera nın evine tam 6 kere baskın yapıldı.— Mina (@Mina70908532) January 19, 2020
Yaşadığı zor günleri, hakkı
hakikati haykırışı kendi dizeleriyle.
pic.twitter.com/dn6yZPtVQU
Tutuklu kadınlar için yürüdüler
Her yıl geleneksel olarak gerçekleştirilen kadın yürüyüşüne Türkiye’de bebekleriyle birlikte hapsedilen kadınlar damgasını vurdu. Washington’daki eyleme katılan aktivistler 4 binden fazla kadının yaşadığı mağduriyeti ellerindeki dev pankartlarla duyurdu.
Türkiye’de hamile, bebekli denmeksizin tutuklanan kadınların sesini duyurmak isteyen gönüllüler de bu yıl yürüyüşte yerini aldı. Ellerindeki dev pankartlar, üzerlerinde kadınların durumunu yansıtan sloganların bulunduğu tişörtlerle eyleme katılan kalabalık yaşanan mağduriyetleri anlattı.
Medya “suçsuz yere hapsedilen kadınlara özgürlük” çağrısında bulunan aktivistlere büyük ilgi gösterdi.
BOLD- Washington her yıl geleneksel olarak düzenlenen kadın yürüyüşüne bu yıl da evsahipliği yaptı. Yüzlerce kadın hakları savunucusu, farkı şekillerde mağdur edilen kadınlar için bir araya geldi.Hundreds activists raise their voice for the innocent persecuted women and children in Turkey at #WomensMarch in Washington, DC today. #Freewomenpoliticalprisonersinturkey pic.twitter.com/Z2w4XnhNiP— Advocates of Silenced Turkey (@silencedturkey) January 18, 2020
Türkiye’de hamile, bebekli denmeksizin tutuklanan kadınların sesini duyurmak isteyen gönüllüler de bu yıl yürüyüşte yerini aldı. Ellerindeki dev pankartlar, üzerlerinde kadınların durumunu yansıtan sloganların bulunduğu tişörtlerle eyleme katılan kalabalık yaşanan mağduriyetleri anlattı.
Medya “suçsuz yere hapsedilen kadınlara özgürlük” çağrısında bulunan aktivistlere büyük ilgi gösterdi.
[BoldMedya] 19.1.2020We will raise the voice of the voiceless persecuted 4,000 women at the #WomensMarch in Washington, DC. Free women political prisoners in Turkey. @UN_Women pic.twitter.com/XrFFe38RAZ— Advocates of Silenced Turkey (@silencedturkey) January 18, 2020
Kızamık vakaları 5.2 kat arttı; Sağlık Bakanlığı ‘sorun yok’ dedi
Türkiye’de 2019 yılının ilk dokuz ayında kızamık vakaları önceki yılın aynı dönemine kıyasla 5.2 kat artarak 2 bin 666’ya ulaştı.
Türk Tabipler Birliği (TTB) Başkanı Sinan Adıyaman, Sağlık Bakanlığı’nın bulaşıcı hastalıklara ilişkin ‘sorun yok’ açıklamaları ile Dünya Sağlık Örgütü’nün kızamık hastalığına ilişkin verilerinin uyuşmadığını beliriyor.
Gazete Duvar’a konuşan Adıyaman, “Türkiye’de 2017 yılı itibariyle toplam kızamık vakalarının sayısı 69’dan 2018 yılında 510’a, 2019 yılının ilk dokuz ayında da önceki yılın aynı dönemine kıyasla maalesef 5.2 kat artarak, 2 bin 666’ya ulaştı. Ayrıca laboratuvarda doğrulanmış kızamıklı hasta sayısı 2017 yılında 69 iken 2018’in ilk dokuz ayında 510’a yükseldi. Türkiye’de herhangi bir müdahalede bulunulmadığında daha da büyüyebilecek olan bir kızamık salgını mevcuttur. Sağlık Bakanlığı’nı daha fazla zaman kaybetmeden, muhataplarını da bilgilendirerek, gereğini yapmaya davet ediyoruz.”
Çocuk ölümlerine neden olan kızamık, çocuk felci, tetanos, boğmaca ve difteri gibi hastalıkların aşı ile alınan önlemler sonucu azaldığına dikkat çeken Adıyaman, UNICEF verilerine işaret ederek şöyle konuştu:
“Aşılar, çocuk ölümlerini azaltma aracı olarak önerilmesinden bu yana etkili bir biçimde beklentileri karşılamıştır. Aşı ile önlenebilir boğmaca, difteri, tetanos, kızamık, çocuk felci, verem nedeniyle çocuk ölümlerinin sayısı 1989’da 5 milyon dolayındayken, bugün bu altı hastalıktan ölüm yılda yalnızca 100 bin dolayındadır. Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ) Avrupa bölgesi aylık bildirim verilerinden elde edilen bilgilere göre, 2013 ve 2015 yıllarındaki kızamık salgınında hastalananların çoğu aşısız çocuklardır. DSÖ kızamık aşısı yapılmadığında yılda 2.7 milyon çocuğun kızamık komplikasyonları nedeniyle öleceğini öngörmektedir. Dolayısıyla ebeveynin yararını oluşturmak için çocuğun nesneleştirilmesine neden olan aşı reddi tercihine, çocuğun üstün yararı gözetilerek karar verilmelidir. Bu alanda hukuki bir boşluk da söz konusu.”
‘Aşı yaptırmayan ailelerin sayısı 183’ten 23 bine çıktı’
TTB Aile Hekimliği Kolu Başkanı Dr. Filiz Ünal ise aşı reddi yapan ailelere ilişkin saha tecrübelerini anlattı. Ünal, çocular için en büyük tehdidin ‘aşı karşıtlığı’ olduğunu söyledi. Gelen bilgilere göre, Türkiye’de son yedi yılda çocuklarına aşı yaptırmayan ailelerin sayısı 183’ten 23 bine çıktı.
Aile Hekimi olarak sahada aşı reddi yapan aileler ile birebir muhatap olduklarını ve iki grubun aşıyı reddettiğini belirten Ünal, “Biri dini gruplar; ‘günah’ sebebiyle, diğeri aşının güvenli olduğuna yönelik soru işaretleri olan postmodernler” dedi.
Aile hekimleri olarak çalışmalarını bu yönde yoğunlaştırdıklarını vurgulayan Ünal, “Aşının içeriğine, gerekli olup olmadığına dair soru işaretleri oluyor. Postmodern ailelere, bilimsel doyuma ulaşmış bilgiler verildiği takdirde uzlaşı sağlayabiliyoruz. Ama asıl yönelinmesi gereken grup, dini nedenlerle aşı reddi yapan aileler. Onlara bilimsel veriler ile ulaşmak imkansız. Özellikle benim görev yaptığım Sincan bölgesinde çok sık rastladığımız bir durum” diye konuştu.
[TR724] 19.1.2020
Türk Tabipler Birliği (TTB) Başkanı Sinan Adıyaman, Sağlık Bakanlığı’nın bulaşıcı hastalıklara ilişkin ‘sorun yok’ açıklamaları ile Dünya Sağlık Örgütü’nün kızamık hastalığına ilişkin verilerinin uyuşmadığını beliriyor.
Gazete Duvar’a konuşan Adıyaman, “Türkiye’de 2017 yılı itibariyle toplam kızamık vakalarının sayısı 69’dan 2018 yılında 510’a, 2019 yılının ilk dokuz ayında da önceki yılın aynı dönemine kıyasla maalesef 5.2 kat artarak, 2 bin 666’ya ulaştı. Ayrıca laboratuvarda doğrulanmış kızamıklı hasta sayısı 2017 yılında 69 iken 2018’in ilk dokuz ayında 510’a yükseldi. Türkiye’de herhangi bir müdahalede bulunulmadığında daha da büyüyebilecek olan bir kızamık salgını mevcuttur. Sağlık Bakanlığı’nı daha fazla zaman kaybetmeden, muhataplarını da bilgilendirerek, gereğini yapmaya davet ediyoruz.”
Çocuk ölümlerine neden olan kızamık, çocuk felci, tetanos, boğmaca ve difteri gibi hastalıkların aşı ile alınan önlemler sonucu azaldığına dikkat çeken Adıyaman, UNICEF verilerine işaret ederek şöyle konuştu:
“Aşılar, çocuk ölümlerini azaltma aracı olarak önerilmesinden bu yana etkili bir biçimde beklentileri karşılamıştır. Aşı ile önlenebilir boğmaca, difteri, tetanos, kızamık, çocuk felci, verem nedeniyle çocuk ölümlerinin sayısı 1989’da 5 milyon dolayındayken, bugün bu altı hastalıktan ölüm yılda yalnızca 100 bin dolayındadır. Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ) Avrupa bölgesi aylık bildirim verilerinden elde edilen bilgilere göre, 2013 ve 2015 yıllarındaki kızamık salgınında hastalananların çoğu aşısız çocuklardır. DSÖ kızamık aşısı yapılmadığında yılda 2.7 milyon çocuğun kızamık komplikasyonları nedeniyle öleceğini öngörmektedir. Dolayısıyla ebeveynin yararını oluşturmak için çocuğun nesneleştirilmesine neden olan aşı reddi tercihine, çocuğun üstün yararı gözetilerek karar verilmelidir. Bu alanda hukuki bir boşluk da söz konusu.”
‘Aşı yaptırmayan ailelerin sayısı 183’ten 23 bine çıktı’
TTB Aile Hekimliği Kolu Başkanı Dr. Filiz Ünal ise aşı reddi yapan ailelere ilişkin saha tecrübelerini anlattı. Ünal, çocular için en büyük tehdidin ‘aşı karşıtlığı’ olduğunu söyledi. Gelen bilgilere göre, Türkiye’de son yedi yılda çocuklarına aşı yaptırmayan ailelerin sayısı 183’ten 23 bine çıktı.
Aile Hekimi olarak sahada aşı reddi yapan aileler ile birebir muhatap olduklarını ve iki grubun aşıyı reddettiğini belirten Ünal, “Biri dini gruplar; ‘günah’ sebebiyle, diğeri aşının güvenli olduğuna yönelik soru işaretleri olan postmodernler” dedi.
Aile hekimleri olarak çalışmalarını bu yönde yoğunlaştırdıklarını vurgulayan Ünal, “Aşının içeriğine, gerekli olup olmadığına dair soru işaretleri oluyor. Postmodern ailelere, bilimsel doyuma ulaşmış bilgiler verildiği takdirde uzlaşı sağlayabiliyoruz. Ama asıl yönelinmesi gereken grup, dini nedenlerle aşı reddi yapan aileler. Onlara bilimsel veriler ile ulaşmak imkansız. Özellikle benim görev yaptığım Sincan bölgesinde çok sık rastladığımız bir durum” diye konuştu.
[TR724] 19.1.2020
Kaydol:
Yorumlar (Atom)