Ben hala dışarıdayım…
Hiçbir polisin eksi bilmem kaçıncı katlarda günlerce mantıksız sorularına muhatap olmadım.
Kamera; yine bir hain(!) gözaltına alındı diye çekerken vakur duruşumu gösteremedim.
Adım hiçbir mahkeme tutanağında geçmedi.
Hiçbir gardiyan adımı bağırarak zindanı inletmedi.
Hiçbir hakimin karşısına bu şerefle çıkmadım.
Çünkü ben Medrese-i Yusufiye’de değilim.
Kendi devirlerinin destanını yazan Yusufları, Zübeyirleri, Bekirleri, Sümeyyeleri okumak düştü payıma.
Onlar yaşadı ben okudum.
Ben dışarıdaydım onlar içeride…
Sen onlardan birisin.
Dışarıda esir düşmüş bir kalbin şiirisin.
Sana dışarıda kalmış bir kelam uzatıyorum..
Benimki garip bir heves..
Belki sana olan hayranlığımı sana olan özlemimi anlatacak bir kırık ses..
O kara günden beri ruhum gırtlağımda yaşadım..
Bir gece Urfa için ağıt yaktım, bir sabah Edirne’nin ayazında üşüdüm.
Bir gün Adana’nın sıcağında yandım, bir akşam Trabzon’un yağmurunda ıslandım..
81 ilin toprağına karıştım da giden her Yusuf’un ayak izi oldum.
Yakub gözlerimle yollara düştüm..
Kah penceresiz odalarda binlerce sorunun altında seninle beyin sancısı çektim..
Kah koridorlarda iffetimize halel gelmesin diye kelimelerle bir cambaz gibi oynadım..
Hakkında tutukluluk kararı verdiğinde hakim,
Kalbimi paramparça senin valizinin köşesine sakladım.
Ben dışarıdaydım ama ruhum binlerce hapishanenin koğuşlarında inim inim..
Allah şahit!
Bu kış kızgın sobalar, alev alev yanan petekler ısıtmadı ayaklarımı..
Senin koğuşunun soğuğunda her gece titredim..
Allah şahit!
Güneşin rengi, yağmurun kokusu, karın beyazını bilmedim..
“Dünyaya kapalı Allah’a açık” koğuşundan içeri ne kadar güneş girdiyse benim gözüm o kadarını gördü.
Allah şahit!
Hiçbir gece yatağa rahat girmedim, uyku zehirliydi sen oradasın diye..
Gözümü her kırptığımda hıçkırıklarla kalktım da soluğu secdede aldım..
Senin secde üveyki olup kanatlandığını duyunca ben de ardına düştüm..
Yemekle, suyla, lezzetle en önemlisi de çayla arama kalın bir duvar ördüm sen gelene kadar..
Hiçbir lokma boğazıma bir düğüm atmadan geçmedi..
Her sofrada karşında oturdum, buz gibi yemeklerle karnımı doyurdum.
Allah şahit!
Her gece evradına ve secdelerine beni arkadaş etsin diye yalvardım O’na.
Allah şahit hiç görmedim seni, ismini duymadım, ama gecelerim dualarım Kuranım secdelerim Sen diye inledi..
Seni diledim Allah’tan, senli günleri diledim..
Yusuf’unu bekleyen Yakub gibi bekledim seni.
Allah şahit!
Seninle demir parmaklıkların arasında kaldı ellerim de evladımı bağrıma basmadım.
Senin evladına hasretin yaktı ellerimi.
Riya değil sen annene babana hasretsin diye anama babama gurbet oldum..
Onlar her yavrum dediğinde seni söyledim.
Allah şahit her açık görüş gününü iple çektim, gün saydım.
O masada dakikalar saatlere dönsün dudaklarım dilim kıpır kıpır dua ettim..
Ayrılık vakti gelince senden önce koştum koğuşuma aldım başımı ellerimin arasına hıçkıra hıçkıra ağladım..
Allah şahit sen gittin gideli her gün senin emanetlerinin peşine düştüm..
Ne tanıyan var ne bilen, ne telefon var ne adres..
İçime dert oldu annen, eşin, evladın, kardeşin…
Sen dışarıdayken yapamadığım kardeşliğimin kefaretini ödeyecektim..
Evini aradım sokak sokak, tanıyan tanımayan herkese sordum..
Evine sıcak çorba, yavrunun yanına abi, abla; annene evlat olmaya gittim.. Sen gelene kadar..
Emanetini kalbimin aziz misafiri bildim..
Allah şahit!
Emzirip bağrına basamadığın yavrunun süt sancısı sıtmalara vurdu beni.
Ağrıdan kalkamadı ruhum..
Yığılıverdi süt kokan bebeğinin avuçlarına…
Allah şahit..
Sen öyle içerideyken, ben böyle dışarıdaydım..
Ey benim azizim, nasiplim, kısmetlim, cami kürsüsünde, minberde destan destan anlatılan bahadırım…
Şimdi sen yoksun diye yarım kaldı bir yanımız..
Senli günlerin hayali en büyük heyecanımız.
Bu kalem benim ama her harfinde imzası var benimle olan kardeşlerimin.
Biz bir yarısı parmaklıklar ardında bir yarısı 170 ülkede sana duacı yüz binleriz..
Şimdi söyle bana
Dışarıda kimse kaldı mı?
*Şiir, bana ait değil. Bir kardeşimiz gönderdi, ben seslendirdim.
http://www.ahmetbozkus.com/tndm/disarida-kimse-kaldi-mi/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder